กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 555 ขี่กระเรียนเหินสู่สวรรค์ เด็กหนุ่มผมขาว
เสียงสะอื้นของลมหนาวดังก้อง หิมะโหมกระหน่ำไปทั่วฟ้าดิน
ลู่หลีสวมชุดคลุมสีดำ
ร่างของเขาโดดเด่นสะดุดตาบนหอกระเรียนเหลืองแห่งเมืองเจียงเฉิงที่ถูกปกคลุมด้วยน้ำแข็งและหิมะ
ทั้งยังดูโดดเดี่ยวและเล็กจ้อย
ทุกย่างก้าวที่เดิน หิมะใต้เท้าส่งเสียงกรอบแกรบคล้ายกำลังร่ำไห้
“นอกศาลาพักม้า ข้างทางโบราณ...”
เสียงชายชราพึมพำขับขานดังขึ้นเบา ๆ จากด้านหลัง
เกล็ดหิมะบดบังดวงตาของลู่หลี
ท่ามกลางสภาพอากาศสุดขั้ว เขาราวกับได้เห็นความรุ่งเรืองในวันวาน