กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 554 หนทางไกลและขรุขระ ขอให้รักษาตัวให้ดี
กลับบ้าน...
จ้งหรูนึกถึงบางอย่าง ใบหน้าที่เต็มไปด้วยร่องรอยเหี่ยวย่นฝืนยิ้มออกมา
“เจ้าหนูลู่...”
“ปราชญ์อย่างฉัน...”
“บัณฑิตเผยแผ่วิถีไปทั่วหล้าเพื่อสั่งสอนผู้คน ส่วนผู้มีอำนาจกล้าต้องการมีอายุยืนเท่าฟ้าดิน ใช้คนทั้งใต้หล้าเป็นเหยื่อล่อ...ตั้งแต่อดีตถึงปัจจุบัน มีปราชญ์คนไหนเหมือนฉันบ้าง...”
แม้จะถามลู่หลี แต่เขาก็ถามใต้หล้าและถามตัวเองไปด้วย
“คุณเป็นคนที่ไม่เหมือนใคร” ลู่หลีพูดด้วยสีหน้าจริงจัง
“ฮ่า ๆ ๆ...ใช่แล้ว...บนโลกนี้มีจ้งหรูเพียงคนเดียว...”
“ต่อให้พู่กันประวัติศาสตร์ในยุคหลังแข็งดั่งเหล็ก ฉันก็จะไม่หลบเลี่ยงแม้แต่น้อย!”