กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 547 ช่วงเวลาหลายเดือน ปลอบประโลมชีวิตร้อยปีได้แล้ว!
ชั้นบนสุดของหอกระเรียนเหลือง
ลมและหิมะโหมกระหน่ำทั่วฟ้า
จ้งหรูตัดสินใจแต่งบทกวีด้วยมือตัวเอง ฝากไว้ที่หอกระเรียนเหลือง
เสี่ยวหลี่รีบลงไปเตรียมพู่กัน หมึก กระดาษ และแท่นฝนหมึกแต่เนิ่น ๆ
เงาร่างหนึ่งดำหนึ่งขาวยืนเคียงกันใต้ชายคาชั้นบนสุด
“พักบ้างเถอะ…ต่อจากนี้ไปอีกร้อยปี…”
ลู่หลีเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบกลางลมและหิมะ
ชายชราจะองอาจก็จริง
แต่เขาทนเห็นคนวัยนี้ยังต้องตรากตรำดูแลเรื่องราวทั่วหล้าไม่ไหว