กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 546 ชื่อเสียงแห่งยุค ปราชญ์ศักดิ์สิทธิ์ผู้ยังมีชีวิต!
“…ได้”
เสี่ยวหลี่พยักหน้ารัวเหมือนลูกไก่จิกข้าว สีหน้าแทบจะร้องไห้อยู่แล้ว
ท่านจะทำได้หรือไม่ได้ อย่ามาถามฉันเลย!
ฉันก็แค่ลูกจ้างกระจอก ๆ คนหนึ่ง
จะกล้าตัดสินใจเรื่องของท่านได้ยังไง
วันนี้ไม่ว่าใครจะฝากบทกวีไว้ที่หอกระเรียนเหลือง ย่อมถูกบันทึกลงประวัติศาสตร์แน่นอน
เขากลัวว่าตัวเองยิ่งพูดจะยิ่งผิด แล้วพลอยถูกจารึกชื่อติดไปด้วย
“ดูสิ…พวกคุณดูสิ…ฉันรู้อยู่แล้วว่าเขาต้องมาก่อเรื่อง!”
“ยอมให้เส้นทางไร้พ่ายในหน้าประวัติศาสตร์ของลู่หลีดำเนินต่อไป…ถึงกับไม่เสียดายที่จะลากตัวเองลงโคลนอีกครั้ง…วันนี้ไม่ว่าใครจารึกบทกวี ก็ได้แขวนอยู่แค่ชั้น 4 เท่านั้น”