กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 513 ขอแค่ภูเขายังอยู่ ก็ไม่ต้องกลัวไร้ฟืน?
ภาพสะท้อนสองข้างทางวูบผ่านไป
บนรถบัสเงียบกริบ ไม่มีใครพูดอะไร
ลู่หลีอยู่ในส่วนลึกของเขตป่ามาสองเดือน
ต่อให้ในใจพวกเขามีคำถามอยากรู้เป็นหมื่นเป็นพัน ก็ไม่กล้าเอ่ยถามตอนนี้
“วิดีโอถ่ายทำแบบพิเศษ พักไว้ก่อน...”
ลู่หลีหลับตา ทำลายความเงียบในรถพลางเอ่ย
“เข้าใจแล้ว!” เฉินจิ้นกับเฒ่าหวังชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้ารับ
ไม่ต้องมีเหตุผล ไม่ต้องอธิบาย
ในบางแง่ “คำสั่ง” ของลู่หลียังมี “อำนาจ” มากกว่าผู้อำนวยการสถานีหัวเสียอีก