กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 487 ทั่วหล้าไร้ขุนเขา กลับมาแล้วไม่มองภูผา!
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ...”
เลขาธิการเหลียงหัวเราะลั่นจนเหมือนจะทำให้ที่ทำการหมู่บ้านหลงซีสะเทือน
คำชื่นชมตัดสินความอย่างองอาจเต็มเปี่ยมอีกแล้ว!
แค่สองประโยคนี้...
ขอเพียงลู่หลีไม่ทำเรื่องฝืนฟ้าจนคนและเทพขุ่นเคือง
ภูเขาหวงซานก็รุ่งเรืองแล้ว!
ไม่ใช่บทกวีที่สืบทอดชั่วกาล ไม่ใช่บทเพลงอันเป็นที่สุดแห่งโลกมนุษย์ แต่กลับเหนือกว่าสิ่งเหล่านั้น!
ก็เพราะว่า...
คนที่กล่าวคำชื่นชมตัดสินความคือลู่หลี!