กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 486 จะคลี่ออกหรือม้วนเก็บก็อิสระ จะไปหรือหยุดก็อยู่ที่คุณ!
“สันเขาเซียนหวง……เป็นเธอ……”
ลู่หลีเอื้อมมือไปจับมือเรียวบางของเธอ
ซูเซวียนแข็งทื่ออยู่กับที่ราวกับถูกไฟฟ้าช็อตไปทั้งตัว
ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก……
บนยอดเขาเงียบเสียจนเหมือนได้ยินเสียงหัวใจตัวเอง ซูเซวียนหน้าแดงขึ้นให้เห็นทั่วทั้งตัว เธอก้มหน้าลงอย่างประหม่าแล้วส่งเสียงเบาราวยุง “อืม……”
“ฉันเดาได้แล้ว……แค่ไม่กล้ายืนยันมาตลอด……”
ลู่หลียิ้มสดใส ลุกขึ้นยืนแล้วปัดมือก่อนพูดว่า “นอกจากเพื่อนที่ฉันรู้จักแล้ว คงไม่มีใครช่วยฉันโต้เถียงกับอาจารย์หัวต่อหน้าคนมากมายขนาดนั้น”
“ส่วนคนที่จะไม่สนอำนาจของอาจารย์หัวแล้วช่วยพูดแทนฉัน……”
“มีแค่เธอที่ฝีมือทำมือได้ดีขนาดนี้”