กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 473 โรคคลั่งกำเริบถึงขีดสุด อายุขัยใกล้สิ้น
ริมทะเลสาบซีจื่อ
เสียงร้องไห้คร่ำครวญอย่างน่าเวทนาจากอีกฝั่งไม่ได้ทำให้ลู่หลีชะลอฝีเท้าแม้แต่น้อย
เขาไม่มีใจจะสนใจเรื่องใดที่เกิดขึ้นข้างหลังเลย
เทศกาลไหว้พระจันทร์ผ่านไปแล้ว เขาแค่อยากกลับบ้าน
เมื่อเดินเร็ว ๆ มาถึงเรือนน้อยเหลียนซิน ก็เห็นแสงไฟสว่างทั่วทั้งหลัง
มองจากไกล ๆ ก็เห็นเงาคนหลายคนขยับไปมาอยู่ในบ้าน
ลู่หลีเดินมาถึงหน้าบ้านอย่างช้า ๆ แต่กลับไม่กล้าผลักประตูเข้าไปเสียที
“กลับบ้านกัน...”