กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 472 ยอดหนึ่งในพันปี บทเพลงไร้ผู้เทียบในโลกมนุษย์!
“พี่...พี่ไม่ได้กำลังเขียนเรื่องดวงจันทร์อยู่เหรอ...”
“ฉันไม่ติดอะไรหรอก ที่สำคัญคือถ้าอ่านต่อ นักเรียนยังต้องท่องจำอีก ฉันกลัวพวกเขาจะไม่ไหว พอแค่นี้เถอะ”
“ทุกคน ฉันกำลังอินจนดิ่งแล้ว...”
คืนไหว้พระจันทร์ที่นอนไม่หลับ ส่วนใหญ่เป็นคืนของคนไกลบ้านที่ไม่ได้อยู่พร้อมหน้ากับครอบครัว
ช่างสอดคล้องกับวรรคในบทอารัมภ์หอเถิงหวังของลู่หลีที่ว่า
“พบกันโดยบังเอิญดุจผำลอยน้ำ ล้วนเป็นแขกจากต่างถิ่น”
แสงจันทร์ที่ส่องคนหลับไม่ลงเพียงชั่วครู่กลับปลุกความคิดถึงบ้านและครอบครัวในใจผู้คนมากมาย
“แต่พวกนายยังมีบ้าน...”
หวังอวี้เจวี๋ยเห็นดังนั้นก็เผลอพูดแซวคอมเมนต์ออกมา