กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 461 ก้าวหนึ่งบทกวี ก้าวหนึ่งโคมไฟ!
พูดคุยเรื่องสัพเพเหระกันไปเรื่อย ๆ ตะวันก็คล้อยต่ำลงทุกที
ก่อนฟ้าจะมืดสนิท ลู่หลีกับซ่งมู่ชิงก็พากันเร่งเร้าเสียงดัง บอกว่าไหว้พระจันทร์กับชมจันทร์ต้องรีบหน่อย จะได้รอดูจันทร์โผล่
“มานั่งเล่นหมากกับฉันสักสองสามกระดาน…”
จู่ ๆ ชายชราก็โผล่มาเรียกทั้งสองคนที่นั่งไม่ติดที่
“ไว้พรุ่งนี้ฉันจะเล่นกับคุณสักหลายสิบตา ตอนนี้ไปช้าเดี๋ยวจันทร์ซ่อนตัวไปก่อน” ลู่หลีไม่มีอารมณ์เล่นหมากเลยสักนิด
ดื่มเหล้าสักสองอึก นั่งฟังคลื่นที่ศาลากลางทะเลสาบ ชมโคมไฟกับชมจันทร์ แบบนั้นดีจะตาย
“พระอาทิตย์เพิ่งตกเอง จะไหว้พระจันทร์อะไรกัน…”
ชายชราเห็นท่าทางใจร้อนเหมือนลิงของลู่หลีแล้วก็ทั้งจนใจทั้งขำ
“เล่นแค่ตาเดียว?”