กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 405 ระลอกคลื่นแห่งกาลเวลา ความผูกพันยุ่งเหยิงในสำนัก
ทันทีที่ผลักประตูเข้าไป
เขาไม่ได้รับการต้อนรับและอ้อมกอดจากคนที่ไม่ได้พบกันมานาน
มีเพียงรถเข็นคนพิการว่างเปล่าจอดขวางอยู่กลางลาน บนนั้นพาดเสื้อบางตัวที่ตาแก่ใส่ประจำ บริเวณหน้าอกมีคราบน้ำมันจากอาหารเป็นปื้นใหญ่
“......”
รอยยิ้มของลู่หลีแข็งค้างที่มุมปากทันทีเมื่อเห็นภาพนั้น
เขาตื่นตระหนก
แม้ตาแก่จะแต่งตัวตามสบายจนดูซอมซ่ออยู่บ้าง
แต่เขาไม่เคยสกปรก
ก่อนแยกจากกันเขายังแข็งแรงกระฉับกระเฉง ทำไมถึงต้องนั่งรถเข็นแล้ว?