กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 364 หยาดเหงื่อทั้งชีวิต มลายหายสิ้น!
หอเถิงหวังแห่งหงตู!
หลิ่วซิ่นอัน ผู้รับผิดชอบ มองลงไปยังผืนน้ำในแม่น้ำที่ระยิบระยับและเรือที่แล่นไปมา ภาพตรงหน้าทำให้จิตใจปลอดโปร่งเบิกบาน
ไกลออกไปมีขุนเขาเขียวชอุ่มซ้อนกันเป็นชั้น ทิวทัศน์งดงามราวภาพวาด ชวนให้หลงใหล
แต่เขากลับขมวดคิ้วแน่นอยู่ตลอด บางครั้งเสียงอึกทึกครึกโครมจากหอไซเบอร์ก็ดังแว่วมาถึง ใบหน้ามีแววขุ่นเคืองอยู่ราง ๆ
นั่นคือเสียงโห่ร้องฉลองของนักท่องเที่ยวหลายพันคน
“อาจารย์!”
จู่ ๆ ศิษย์เสี่ยวหลี่ก็โผล่มา ดึงหลิ่วซิ่นอันลงจากที่สูง ก่อนตะโกนใส่เขาอย่างร้อนรนและเศร้าใจ “อย่าคิดสั้นนะ!”
หลิ่วซิ่นอัน “???”
“ไอ้เด็กบ้า พูดเหลวไหลอะไร!”