กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 345 หยุดแค่นี้ ขาดรองผู้อำนวยการอยู่คนหนึ่ง!
“ราตรีบนขั้นฟ้าเย็นเยียบดุจสายน้ำ…”
ชายชราผู้มีใบหน้าเมตตาชะงักค้างทันทีที่ได้ยิน
พู่กันในมือค้างอยู่นานไม่ยอมตวัดลง ร่างกายสั่นเล็กน้อย
ในที่สุดเขาก็เข้าใจความรู้สึกของคนที่บทกวีวาดไว้
และเข้าใจแล้วว่า…
ชายชราผู้มีใบหน้าเมตตาหันไปมองหญิงวัยกลางคนอีกฝั่ง
ท่ามกลางความมืด อีกฝ่ายกัดฟันแน่น น้ำตาไหลอาบเต็มใบหน้า
เขาอยากพูดอะไรบางอย่าง
แต่พวกเขาไม่ได้พูดกันสักคำมาสี่สิบปีแล้ว