กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 328 เดิมทีไม่เชื่อ ตอนนี้เชื่อแล้ว
เวลาไหลผ่านไปพร้อมเสียงฝนหยดแหมะ ๆ
เหล้าในน้ำเต้าของลู่หลีหมดเกลี้ยง ฝนค่อย ๆ ซาลง
หวังอวี้เจวี๋ยนั่งเท้าคางอย่างเบื่อหน่าย ฟุบอยู่บนโต๊ะแล้วเล่นหูกระต่ายของตัวเอง พอฝนตกก็ถ่ายอะไรไม่ได้เลย
เธออยากไปคุยกับลู่หลีแก้เบื่อมาก
แต่ทุกครั้งที่ชวนคุย อีกฝ่ายก็ตอบปัด ๆ แค่สองสามคำ
ตั้งแต่ฝึกงานมาจนถึงตอนนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนรับมือบทสัมภาษณ์อันเฉียบคมของเธอได้ หวังอวี้เจวี๋ยจึงรู้สึกพ่ายแพ้อยู่ไม่น้อย
ในโถงใหญ่กลับมาเสียงเอะอะโวยวายอีกครั้ง
ไม่นานนัก
มีหนุ่มสาวสวมหน้ากากหลายคนขึ้นมาจากชั้นสอง เห็นได้ชัดว่าพวกเธอมากันเป็นกลุ่มและรู้จักกัน