กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 273 วิถีอักษรเจริญรุ่งเรือง ความฝันใสกระจ่างกับทางช้างเผือก!
“ตั้ง...”
เสียงพึมพำของลู่หลีดังขึ้นบนเรือนำเที่ยว
จางหนานเฟิงสะดุ้งจนลุกพรวด เอมิลีที่ไม่ทันตั้งตัวเกือบถูกเรือที่โคลงเคลงไม่หยุดเหวี่ยงจนล้มลง
“จะตั้งชื่ออะไร ก็แค่ให้ที่รักของฉันแต่งกลอนสักบทเอง! บนเรือยังมีผู้หญิงอยู่ คุณช่วยสุภาพบุรุษหน่อยได้ไหม!”
เอมิลียืนได้แล้วก็คว้าเรือไว้พลางบ่นอย่างน้อยใจ คุณหนูที่ถูกตามใจจนเคยตัวอย่างเธอเห็นได้ชัดว่าไม่ค่อยมีน้ำใจให้คนอื่น
“ก็แค่เองเหรอ?” จางหนานเฟิงหันกลับมาเบิกตากว้าง พอเห็นสีผิวกับสีผมของอีกฝ่ายก็โบกมือส่ง ๆ
“พูดไปพวกต่างแดนอย่างเธอก็ไม่เข้าใจ”
สำหรับต้าเซี่ย บทกวีเป็นมากกว่าความโรแมนติกที่ฝังอยู่ในสายเลือด