กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 264 มาอย่างพายุ ลาจากดั่งฝุ่นผง
มาอย่างพายุ ลาจากดั่งฝุ่นผง
ดวงดาวกับจันทร์เลือนรางราวกับใยแมงมุมผืนใหญ่ กักเสียงอึกทึกทั้งมวลไว้ในราตรี เมืองหลัวที่เงียบสงัดจนไร้เสียงสรรพสิ่งเริ่มส่งเสียงกรน
เรือโดดเดี่ยวลำหนึ่งลอยอยู่ริมฝั่งแม่น้ำมี่หลัว เสียงน้ำกระทบเรือดังซ่า ๆ ราวกับบรรเลงท่วงทำนอง
ด้านหลังเรือเล็ก แสงริบหรี่ประปรายวูบไหว ก่อนค่อย ๆ เลือนหายไป
“แสงดาวไม่ถามไถ่ผู้เดินทาง กาลเวลาไม่ทอดทิ้งคนตั้งใจ...”
ลู่หลีพิงกราบเรือเล็ก ยิ้มกับตัวเอง ก่อนรินเหล้าดอกสนรสแรงหนึ่งจอกให้ศาลชวีที่เลือนรางอยู่ไกลลิบในสายตา
เมืองหลัว แล้วพบกันใหม่ ท่านอาจารย์ แล้วพบกันใหม่...