กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 220 ซือหานขอบทกวี ลู่หลีชวนรำ!
“เฮ้อ”
พอเห็นภาพนั้น ก้อนหินหนักอึ้งในใจเกาซงก็พลันร่วงลงพื้น
ลู่หลีตอบรับการกระทำของเขา เห็นได้ชัดว่าเป็นการยื่นบันไดให้ลง ทั้งยังไม่คิดถือสาเขามากความ
แถมอีกฝ่ายยังใช้คำยกย่องอย่าง “อาจารย์” เกาซงจึงไม่สนใจอะไรอีก ทิ้งคนข้างกายไว้แล้วรีบตรงเข้าไปคำนับ
“ท่านลู่ ได้ยินชื่อเสียงมานาน พอได้พบตัวจริงยิ่งสมคำร่ำลือ ก่อนหน้านี้ผมขาดสติไปเอง...”
“อาจารย์เกาซง ไม่ต้องทำถึงขนาดนั้น”
ลู่หลียื่นมือประคองอีกฝ่ายไว้อย่างนุ่มนวล พลางส่ายหน้าเล็กน้อยเป็นเชิงบอก
ในงานมีนักข่าวสื่อกับพวกทำการตลาดออนไลน์อยู่มากมาย ถ้าพูดหรือทำอะไรเกินไปหน่อย รับรองถูกตัดต่อและตีความกันเกินจริงแน่
“ท่านลู่ สวัสดี ดีใจที่ได้พบคุณที่นี่อีกครั้ง”