กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 156 สี่หน่วยงานท่องเที่ยว ผนึกกำลังสุดอลังการ!
“แล้วคุณประเมินบทกวีของลู่หลียังไง?”
มีอีกคำถามที่อยากดูเรื่องสนุกขึ้นมาเป็นอันดับหนึ่ง
“เด็กหนุ่มฝืนคร่ำครวญถึงความเศร้า เด็กหนุ่มฝืนขับขานถึงอุดมการณ์...ว่างเปล่าเกินไป!”
“มีพรสวรรค์อยู่บ้าง แค่นั้น”
ก่งคังเหลือบตาขึ้นเล็กน้อยแล้วพูดเรียบ ๆ
เขาไม่ชอบบทกวีโบราณมาตลอด กวีนิพนธ์สมัยใหม่ต่างหากที่เป็นกระแสหลัก
อีกอย่าง บทกวีของลู่หลีให้ความรู้สึกโอ้อวดว่างเปล่า
มีแต่คนนอกที่ไม่เข้าใจบทกวีและวรรณกรรม
ถึงจะยกย่องบทกวีเหล่านั้นอย่างยิ่ง!