กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 148 อิงหลูเคียงเซียว สั่งสมต่อไป
แดดแผดจ้าลอยอยู่กลางฟ้า
หลังจากลู่หลีขับรถลอดอุโมงค์แล้วอุโมงค์เล่าบนถนนภูเขา
ในที่สุดก็พบว่าตัวเองหลงทาง
แถมยังอยู่บนเขา จึงเปิดแผนที่นำทางในโทรศัพท์ไม่ได้
“คุณหิวหรือยัง เราหาที่แวะกินอะไรกันก่อน”
เขาเหลือบมองอาจารย์จ้งที่เอนกายนอนสบายอยู่เบาะหลังอย่างกระอักกระอ่วน
ถ้าไม่ติดว่าผมขาวทั้งศีรษะ
ใครเห็นสภาพจิตใจแบบนี้
ก็คงดูไม่ออกว่าเป็นชายชราอายุเกินร้อยปีแล้ว