กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 95 ใกล้ลาจากหลู แหล่งท่องเที่ยวต่าง ๆ คึกคัก!
ลู่หลีรู้สึกใจสั่นเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงเหล่านั้น
เขาไม่ขยับอยู่นาน จนกระทั่งทุกคนลุกขึ้นกันหมด
เขาจับชายเสื้อไว้แน่น ก้มตัวคำนับตอบ
ภาพตรงหน้าเงียบสงัด แต่กลับดังก้องสะเทือนใจ ชวนให้ผู้คนครุ่นคิด
“เหล้าหมดแล้ว...แต่หางหงส์ยังอยู่ เชิญนั่งเถอะ”
อาจารย์จ้งมองทุกคนเงียบ ๆ มาตลอด รู้สึกยินดีอย่างยิ่งกับภาพที่คนรุ่นเก่าและคนรุ่นใหม่ในวงวรรณกรรมไม่มีการแบ่งแยกสถานะเช่นนี้
“กำลังจะมาแล้ว...ผมฝากคนส่งเหล้ามาแล้ว”
อู๋หมิงซานเกาหัวอย่างเก้อเขิน ที่เขาไม่ได้เอาเหล้ามามากกว่านี้เพราะกลัวว่าชายชราในงานอายุมากกันแล้ว ดื่มเหล้ามากเกินไปจะไม่ดีต่อสุขภาพ
แต่ไม่คิดเลยว่าจะยังไม่พอให้ลู่หลีดื่มคนเดียว