กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 94 บุกเบิกสำนักใหม่ให้วงวรรณกรรม เปิดทางให้ขุนเขาเขียว!
ลู่หลีชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินเช่นนั้น
เขาหันไปมองผู้คนในงานกับเจ้าผึ้งตัวน้อยที่ลอยค้างอยู่กลางอากาศ
“ในนี้มีความหมายแท้จริง อยากอธิบายกลับลืมถ้อยคำ”
เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนค่อย ๆ จรดพู่กันลง
ถ้อยคำสิ้นสุดแล้ว แต่ความหมายยังไม่รู้จบ รับรู้ได้ด้วยใจเท่านั้น...ถ่ายทอดเป็นคำพูดไม่ได้!
เมื่อเขียนประโยคสุดท้ายจบ ห้วงจิตอันปลอดโปร่งในบทกวีและความหมายแท้จริงของชีวิตก็ถูกผลักขึ้นสู่จุดสูงสุด
ผู้คนเงียบกริบจนแทบไม่ได้ยินเสียงเข็มตก ผิวแห้งกร้านของชายชราในงานเต็มไปด้วยขนลุกซู่
กลิ่นหอมของดอกเบญจมาศยังคงลอยอยู่ในอากาศ...
ภูเขาหนานซานยังคงอยู่ในสายตา...