ตอนที่ 563 บทสรุปใหญ่

ตู้ม! ตู้ม! ตู้ม!

นภาแห่งโลกหนึ่งถูกแบ่งแยกออกเป็นสองซีก เทพศักดิ์สิทธิ์ทั้งสององค์นั่งสำรวมอยู่กลางนภา ใต้บัลลังก์ของซุนหงอคงดาษดื่นไปด้วยบัวทอง ต้นโพธิ์ผุดขึ้นจากพื้นดินท่ามกลางห้วงกรรม เชื่อมโยงปวงสวรรค์หมื่นโลกา เส้นเวลานับไม่ถ้วนบังเกิดจากใต้ดอกบัว ยิ่งใหญ่โอฬารและเปี่ยมด้วยแสงสว่าง

อีกด้านหนึ่ง มหาสมุทรมรรคจิตพลุ่งพล่าน เกลียวคลื่นทุกสายล้วนเป็นแรงปรารถนาของสรรพสัตว์ ทะลุผ่านสิบทิศสามกาล ซ่อนเร้นอยู่ในจิตใจของสรรพชีวิตร้อยหมื่นล้านล้านดวง สายธารกาลเวลาเบื้องล่างบัวดำล้วนมืดสนิทเป็นผืนเดียว

พระพุทธะองค์ใหญ่กับมหามารประหนึ่งหยินกับหยาง ทั้งเกื้อหนุนและข่มกัน

บรรพชนมารมองซุนหงอคงเบื้องหน้าแล้วอดทอดถอนใจกล่าวขึ้นมิได้

“คนรุ่นหลังน่าเกรงขามจริง ๆ”

เพียงอาศัยลมบูรพาแห่งเคราะห์การหลุดพ้น ก็สามารถผลักดันเขามาได้ถึงเพียงนี้ เรื่องราวในโลกช่างไม่เที่ยงแท้จริง ๆ

“บัดนี้หนทางแห่งนิกายพุทธได้แล้วระยะสมบูรณ์ ไม่รู้ว่ามรรคมารไร้ขอบเขตของข้าจะถือกำเนิดออกสู่โลกได้เมื่อใด”

ซุนหงอคงหัวเราะกล่าวขึ้นทันที

“ทรงคุณธรรมย่อมมีมาร มีพุทธะย่อมมีมาร มรรคมารย่อมมีขั้นไร้ขอบเขตในท้ายที่สุด มิฉะนั้นจะมีมารสวรรค์ปฐมกำเนิด มารสวรรค์ไท่ซ่าง และราหูพญามารในบัดนี้ได้อย่างไร”