กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
“บรรพชนมารผู้นี้ ควรจะแบ่งห้วงจิตมรรคผลไปเตร็ดเตร่ยังจักรวาลอื่นให้น้อยลงเสียบ้างจริง ๆ”
“หากกลายเป็นอู๋เทียนขึ้นมาจริง ๆ หรือยังต้องย้อนกรรม ย้อนทวนกาลเวลา ไปประสบพบเจอตามรอยพระโพธิสัตว์กินนรผู้นั้นอีกรอบ แล้วสุดท้ายยังต้องดับสูญอยู่ใต้พระธาตุอีกหรืออย่างไร?”
“ข้าไม่มีเวลาไปหาอาซิวให้เขาสักคนหรอกนะ”
ไป๋หลี่หัวเราะเงียบ ๆ ในใจ หันไปมองดูร่างจำแลงของเทพฮั่นที่ถูกทุกคนกักขังไว้เบื้องหน้า
“ในเมื่อปลาใหญ่ติดเบ็ดแล้ว เช่นนั้นก็ไม่มีความจำเป็นอันใดต้องเสียกาลเวลาอยู่ที่นี่อีกต่อไป”
โบกสะบัดมือใหญ่ มหามรรคนับหมื่นพันโบยบิน ลอยเด่นจมดิ่งอยู่ข้างกายไป๋หลี่ แสงเทพนับร้อยล้านส่องสว่างทั่วความว่างเปล่าแห่งฟ้าบุพกาล