กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ไท่ไป๋จินซิงกล่าวเสียงกังวาน
“น้อมรับพระบัญชาแห่งมหาจอมสวรรค์เฮ่าเทียนจินเชวี่ยจอมสรรพสิ่งอวี้หวงเซ่อจุ้ยเสวียนฉยงเกาซ่างตี้ ด้วยยามฟ้าดินเพิ่งแยก ใสขุ่นจึงแบ่งแยก หยินหยางประสานกลมกลืน หล่อเลี้ยงสรรพชีวิต ทั้งพุทธะและมารล้วนอยู่ในการสร้างสรรค์แห่งปวงสวรรค์”
“บัดนี้พุทธศาสนาและมรรคมารเคลื่อนไหวโดยประมาทก่อศึกสงคราม ควันไฟศึกพวยพุ่งทั่วสารทิศ ปั่นป่วนระเบียบแห่งฟ้าดิน ฝ่าฝืนคุณธรรมแห่งการโปรดชีวิตของมรรคาสวรรค์ หากปล่อยไว้เช่นนี้สืบไป มหามรรคจักเสื่อมทรุด ย่อมเป็นการนำพาตนเองให้จมดิ่ง”
“เราครองบัลลังก์จักรพรรดิ ดูแลระเบียบแห่งปวงสวรรค์ บัดนี้คล้อยตามหัวใจสวรรค์ เพื่อยุติการเข่นฆ่าสังหาร จึงออกคำสั่งกำชับให้พุทธศาสนาและมรรคมารถอนทัพยุติศึก”
หลังจากอ่านพระบัญชาจบ ทุกคนรออยู่ครู่ใหญ่ ทว่าสิ่งที่รอได้กลับมีเพียงความสงบวิเวกเงียบงัน
“หา?!!!”