กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ซุนหงอคงผู้นั่งสำรวมอยู่บนแท่นบัวมองดูการต่อสู้จากทุกฝ่ายก็นึกคันไม้คันมือทนไม่ไหวมานานแล้ว อดไม่ได้ที่จะเกาหูเกาแก้มคิ้วเปิดตายิ้ม พลันกระโจนออกมาเมื่อได้ยินคำพูดของทีปังกร
“รอให้เหล่าซุนผู้นี้ไปเปิดหูเปิดตาดูบ้างเถอะ”
เขายื่นนิ้วมือควักเข้าไปในหู หนึ่งปราณหยางแท้แต่กำเนิดแปรเป็นตะบองห่วงทองตามใจนึก จีวรบนกายพลันหายสาบสูญตามมาด้วย แปรเป็นการแต่งกายอันเกรียงไกร ศีรษะสวมมงกุฎม่วงทองปีกหงส์ กายสวมเกราะทองคำห่วงโซ่ เท้าสวมรองเท้าไหมรากบัวเหยียบเมฆา
ทุกคนคล้ายกับได้เห็นหนึ่งองค์วานรอาละวาดผู้ป่วนตำหนักสวรรค์ตนนั้นอีกครา
“ใช่แล้ว ใช่แล้ว ลืมท่านผู้นี้ไปได้อย่างไรกัน”
“ขอเพียงพระพุทธะแห่งชัยชนะการศึกช่วยเหลือพระโพธิสัตว์อย่างกวนซื่ออินและเหวินซูคลี่คลายสถานการณ์ได้ละก็...”