กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
จู๋เจ้ากับโยวอิงในยุคโบราณก็นับว่าท่องทั่วปวงสวรรค์อย่างอิสระ รบประจัญกับทวยเทพทั่วหล้า เป็นยอดฝีมือชั้นหนึ่งใต้บัญชาไท่อี
น่าเสียดายเพียงพยัคฆ์ตกที่ราบถูกสุนัขรังแก ซ้ำยังต้องมาพบพานกับพวกไร้จรรยาบรรณนักสู้ไม่กี่ตัว
จู๋เจ้ากับโยวอิงเกิดใหม่ครั้งแล้วครั้งเล่าท่ามกลางความเจ็บปวดสุดขีด เจตจำนงถูกการเกิดดับนับไม่ถ้วนสั่นไหว
ในที่สุด ทั้งสองก็มิอาจทนทานได้อีก จู๋เจ้าตวาดลั่นขึ้นคำหนึ่ง
"หยุด!"
คนที่รุมทำร้ายสองสามคนนั้นหยุดมือในชั่วพริบตา วูบกายถอยไปอยู่ด้านหลังบรรพชนมาร ราวกับว่าคนที่ลงมือเมื่อครู่มิใช่พวกเขาอย่างไรอย่างนั้น
โยวอิงเค้นรอยยิ้มที่ดูน่าเกลียดยิ่งกว่าร้องไห้ออกมา
"พวกเจ้าท้ายที่สุดแล้วต้องการจะทำอะไรกันแน่"