ตอนที่ 486 ทุบตีตะวันจันทราอย่างหนัก

“เปิ่นจุนยังไม่ตาย เทพศักดิ์สิทธิ์ทั้งสองช่างใจร้อนเกินไปนัก”

เสียงที่แฝงความจนใจดังขึ้นกะทันหันจากด้านหลัง ทำให้จู๋เจ้าและโยวอิงทั้งสองใจสะดุ้ง

จิตเทวะของทั้งสองแผ่ไปทั่วสวรรค์ปรนิมมิตวสวัตดีแล้ว นอกจากมดปลวกที่ใหญ่กว่าอีกไม่กี่ตัว หมู่มารส่วนที่เหลือเพียงเป่าลมหนึ่งครั้งก็ฆ่าได้เป็นเบือ

เป็นไปได้อย่างไรที่มีคนเข้ามาใกล้ถึงตัวได้โดยที่พวกเขายังไม่รู้สึก

หันกลับไปมอง ก็เห็นคนผู้หนึ่งกำลังมองพวกเขาด้วยสีหน้าจนใจ

ทั้งสองมองอยู่ครู่หนึ่งจึงวางใจ

“ข้านึกว่าเป็นใคร ที่แท้ก็บรรพชนมารที่ยังไม่หวนคืน ครั้งอดีตหยวนสื่อและไท่ซ่างยังแบ่งฐานะศักดิ์บรรพชนมารในมือเจ้าได้ พวกข้าก็ทำไม่ได้หรือ?”