เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
“ไตรภพล้วนทุกข์ สรรพสัตว์แสวงหาการข้ามพ้น ทุกท่านร่วมเสพสุขในแดนสุขาวดีแห่งแดนตะวันตกกับพวกข้า แสดงพุทธธรรมสามยาน บรรลุมรรคผลแท้ บรรลุกายาวัชระมิแตกดับ มิประเสริฐหรอกหรือ?”
แสงพุทธะส่องสว่างทั่วความว่างเปล่า สำแดงแดนบริสุทธิ์สูงสุด พระพุทธเจ้าศากยะผู้อาวุโสนำพาพุทธะทั้งหลาย อาทิ ทีปังกร ศรีอริยเมตไตรย นักปรุงยา พร้อมด้วยสี่มหาโพธิสัตว์ ห้าร้อยพระอรหันต์ สามพันคเณฑิเดินทางมา ขวางเส้นทางทิศประจิมไว้
กลุ่มคนพลันเดือดดาลยิ่งนัก
“ล้วนเป็นมรรคผล พวกข้าหาได้กลัวเจ้าไม่!”
เพิ่งสิ้นเสียง ทว่าชั่วอึดใจถัดมากลับพากันเปลี่ยนทิศทางวิ่งหนีเตลิด
มีขุนเขาเขียวชอุ่มอยู่ ไยต้องกลัวไร้ฟืนเผา การปะทะตรง ๆ กับพุทธศาสนาในปัจจุบัน มิใช่คนโง่หรอกหรือ?
ทว่าน่าเสียดาย การกระทำนี้สำหรับบางคนแล้ว ไม่ต่างจากการยั่วยุ
“ช่างเป็นกลุ่มคนขลาดเขลาเสียจริง!”