ตอนที่ 397 ละทิ้งเพื่อแสวงหาความว่าง

ไป๋หลี่เหลือบมองต้นท้อด้านข้างแวบหนึ่ง ก่อนจะยิ้มตาหยีแล้วพยักหน้า

"เช่นนั้นเจ้ารอก่อน ข้าจะเด็ดผลไม้ให้เจ้ากิน!"

เขาเดินไม่กี่ก้าวไปยังต้นท้อด้านข้างแล้วเด็ดผลท้อมาสองสามผล โยนผลหนึ่งไปเบื้องหน้าเจ้าลิงก่อน จากนั้นตนเองก็หยิบขึ้นมาผลหนึ่งแล้วเริ่มกิน

เมื่อมองดูผลท้อตรงหน้า ซุนหงอคงไม่สนใจว่าสุกดิบ เอามาถูกับมือสองสามทีแล้วอ้าปากกัดทันที

"เจ้าลิง ผลท้อนี้อร่อยหรือไม่"

"อร่อย ยิ่งกว่าท้อเซียนบนสวรรค์เสียอีก"

อาจเป็นเพราะมิได้รับประทานมาเนิ่นนาน ซุนหงอคงจึงรู้สึกว่าผลท้อในปากหอมหวานเป็นพิเศษ เทียบกับท้อเซียนเก้าพันปีที่เคยกินเมื่อครั้งกาลก่อนตอนเฝ้าสวนท้อเซียนแล้วยังอร่อยยิ่งกว่า

ไป๋หลี่ก็กัดตามไปคำหนึ่ง ก่อนจะแสร้งทำเป็นอยากรู้อยากเห็นแล้วเอ่ยถาม

"เจ้าลิง เจ้าบอกว่าเจ้าคือมหาอริยะเสมอฟ้า เล่าเรื่องราวครั้งกาลก่อนให้ข้าฟังได้หรือไม่"

"ครั้งกาลก่อนรึ..."