ตอนที่ 383 เคราะห์แห่งภูเขาสู่ซาน

ผู้ที่อยู่เบื้องหน้าย่อมเป็นไป๋หลี่อย่างไม่ต้องสงสัย หรือกระทั่งเป็นร่างหลักของไป๋หลี่ด้วยซ้ำ

ไป๋หลี่เบื้องหน้าผู้นี้เหลือบมองเขาแวบหนึ่ง

“มีอันใดให้ต้องตกตะลึงอย่างยิ่ง บรรพชนมารของพวกเจ้าเห็นได้ชัดว่ายังมิได้หวนคืน ก็มิใช่สำแดงกายอยู่เบื้องหน้าแล้วหรือไร”

สภาวะของเขาในปัจจุบันมหัศจรรย์ยิ่งนัก คล้ายคลึงกับสิ่งที่ชาติภพก่อนเรียกว่าสภาวะซ้อนทับ

หากสามารถพินิจหยั่งรู้ถึงไร้ขอบเขตได้อย่างแท้จริง ย่อมสามารถกายสถิต ณ ที่นั่น ทว่ากลับมิได้อยู่ ณ ที่นั่น ไม่อาจหยั่งรู้ มิอาจสดับ มิอาจพรรณนา ฝืนกฎเกณฑ์สามัญ เหนือพ้นตรรกะ

นั่นก็คือกล่าวว่ามีมิอาจคล้อยรับ กล่าวว่าไร้ก็ยังคงมีอยู่ในความเลือนราง ดังนั้นจึงมีอยู่โดยไร้การมี ว่างเปล่าโดยมิใช่ไร้ มองดูไร้รูปลักษณ์ สดับฟังไร้สรรพสำเนียง มหามรรคดำรงอยู่ระหว่างมีอันวิเศษและไร้อันวิเศษ

แน่นอนว่า ลำพังเพียงสระแปรมารย่อมไม่มีทางผลักดันไป๋หลี่ให้มาถึงขั้นนี้ได้