เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ไป๋หลี่พินิจหยั่งรู้ถึงหัวใจแห่งผานกู่เบิกฟ้าอย่างละเอียดลออ
ทันใดนั้น เสียงของบรรพชนมารก็ดังแว่วมาอีกครา
“บรรยากาศแห่งสระมารนั้นคือสิ่งที่ข้าพินิจหยั่งรู้จากต้นตอจนได้มา ก่อนหน้านี้ฮวนสี่ผูกกรรมไว้กับลัทธิเจี๋ยและสหายเต๋า บัดนี้ข้าให้ยืมสมบัตินี้แก่สหายเต๋าเพื่อพินิจหยั่งรู้ สางกรรมต่อกัน จะทำอย่างไร”
ชั่วขณะนั้น ทั่วทั้งสวรรค์ปรนิมมิตวสวัตดีพลันเงียบสงัด มิติกาลเวลาราวกับหยุดนิ่ง
แม้จะมิใช่ครั้งแรกที่ได้ยินการตัดสินใจนี้ ทว่ามารปาปิมาก็ยังแอบจุ๊ปาก
มรรคมารอันกว้างใหญ่ไพศาล มีมารร้ายนับไม่ถ้วน สายมรรคแห่งปวงสวรรค์นับไม่ถ้วน ขอเพียงเป็นผู้บำเพ็ญเพียรวรยุทธ์มรรคมาร ล้วนเรียกขานว่าผู้คนในมรรคมารได้ทั้งสิ้น
ทว่า อย่าว่าแต่คนนอกเลย แม้แต่มหามารสวรรค์ที่ทะยานขึ้นสู่เบื้องบนมายังสวรรค์ปรนิมมิตวสวัตดี ก็ทำได้เพียงหยิบยืมพละกำลังของสระแปรมารเท่านั้น