ตอนที่ 377 มรรคมารแห่งสรรพชีวิต

เจ้ามารปีติคล้ายได้ยินเรื่องตลกขบขันอันใดเข้า

"พุทธะกับมารเกื้อหนุนกัน ลิขิตเคราะห์แห่งกรรมไฉนเลยเจ้าเพียงคนเดียวจะตัดขาดได้ หากให้ข้าว่า พุทธศาสนาของเจ้านั้นมีอันใดดี มิสู้มาร่วมเสพสุขปีติกับข้า จมดิ่งสู่ห้วงทะเลตัณหา มิประเสริฐกว่าหรือ"

ปราณมารที่พวยพุ่งขึ้นควบแน่นกลายเป็นใบหน้ามหึมา ท่อนบนค้ำฟากฟ้านภา ท่อนล่างคางจดผืนแผ่นดิน

สรรพสัตว์ทั้งมวลที่จมดิ่งในแดนมารต่างหมอบกราบกับพื้น มิกล้าสบตาตรงๆ กับใบหน้านี้

ดวงตาทั้งสามบนใบหน้านี้ เพียงแค่ชำเลืองมองแวบเดียว ก็ฉุดรั้งผู้คนให้ก้าวสู่นรกแห่งปีติได้

ที่นี่คือแดนเสพสุขของสรรพสัตว์ สำหรับบางคนแล้วกระทั่งเป็น 'สวรรค์' ทว่าก็เป็นที่ตกต่ำของเหล่าเซียนเทพเช่นกัน หากตกอยู่ในนั้น ความลึกล้ำแห่งการบำเพ็ญย่อมสูญสิ้น พื้นฐานจิตพังทลายจนหมด