กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ภายในอารามฌานอันเปล่าเปลี่ยวแห่งหนึ่ง พระสงฆ์สองรูปก้าวเข้าสู่โถงใหญ่ด้วยสีหน้าตื่นตระหนกลนลาน
"ท่านเจ้าอาวาสอาวุโส รีบหนีเถิด วิถีมารพวกนั้นกำลังจะฆ่าฟันมาถึงที่นี่ในทันทีแล้ว!"
เบื้องหน้าพระพุทธรูป พระชราผู้คลุมกายด้วยจีวรค่อยๆ ลืมตาทั้งสองข้างขึ้น
"เฮ้อ!"
"หนีรึ? จะหนีไปที่ใดได้?"
โค่วเชียนจือรับบัญชาไท่อู่ทำลายพุทธศาสนา ภิกษุและพระอรหันต์ตามวัดวาอารามนับไม่ถ้วนถูกบดกระดูกโปรยเถ้า แม้กระทั่งพระธาตุก็ยังถูกบดขยี้แหลกสลาย สมณะทั่วทุกสารทิศถูกทำลายภูเขารื้อวัด มรดกมรรคถูกตัดขาด
ที่ยิ่งทำให้เจ็บปวดยิ่งกว่าคือ วัดวาอารามไม่น้อยล้วนมีมลทินบาปตามที่โค่วเชียนจือระบุไว้จริง
มารเข้าสู่ประตูสำนัก กลับมิใช่เรื่องที่ปั้นสร้างขึ้นมาลอยๆ
บัดนี้ทั่วทั้งแดนเหนือล้วนถูกปกคลุมอยู่ใต้มรรคเทียนซือใหม่ พวกเขาจะหลบหนีไปที่ใดได้?
ทิศใต้หรือ?