กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ใครจะรู้ว่าเสวียนตูก็ซื่อตรงยิ่งนัก พยักหน้าให้ไป๋หลี่
ไป๋หลี่พลันชะงักไป เจ้าหมอนี่ คิดจะลงมือกับเขาจริง ๆ หรือนี่
"เจ้าน่าจะรู้ดีว่า นักพรตผู้น้อยอยากจับกุมตัวเจ้าไปแลกม้วนภาพค่ายกลประหารเซียนใจจะขาด"
แม้น้ำเสียงจะราบเรียบ ทว่าทุกคนกลับสัมผัสได้ถึงจิตสังหารไร้ขอบเขตที่ซ่อนอยู่เบื้องล่าง
พวกเขาได้แต่เคียดแค้นที่ไม่อาจย้อนเวลากลับไปเมื่อครู่ เพื่อไม่รับฟังวาจาประโยคนี้
ในยุคบุพกาล เหนือปวงสวรรค์ ต่ำกว่าระดับอู๋จี๋ เกรงว่าคงมีเพียงไป๋หลี่ที่กล้ากล่าวอย่างตรงไปตรงมาถึงเพียงนี้
เสวียนตูเมื่อได้ยินคำก็มิได้หวั่นไหว
"อย่างไรก็ต้องขอลองดูสักครา"
กล่าวจบ ก็โยนออกไปภาพไท่เก๊ก แปรเป็นสะพานทองเบิกฟ้าก้าวคร่อมความว่างเปล่า ปฐพีวายุวารีอัคคีไม่อาจเข้าใกล้ ผ่านหมื่นเคราะห์ไม่สึกกร่อน กรรมไม่อาจแทรกแซง โชคชะตาไม่อาจตกต้อง ฟ้าบุพกาลปั่นป่วนไม่อาจทำร้าย