เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ไป๋หลี่มิได้มองเขา หากแต่ก้าวเดินมุ่งไปข้างหน้าเรื่อยๆ จิตใจไร้สิ่งรบกวน
ส่วนชายหนุ่มด้านหลังยังคงรักษาระยะห่างช่วงหนึ่งไว้ตลอดเวลา ตามหลังมาอย่างนอบน้อม
สายตาของเขาตกต้องบนร่างของคนผู้นั้นโดยไม่รู้ตัว มองดูเขาก้าวเดิน พินิจเขาดำเนินมรรคา อยู่เบื้องหลังไป๋หลี่ประดุจเด็กน้อยที่เพิ่งหัดเดิน เลียนแบบท่วงท่าและกิริยาอย่างสุดกำลัง
ไป๋หลี่ก้าวเท้าซ้าย เขาก้าวเท้าซ้าย ไป๋หลี่ก้าวเท้าขวา เขาก้าวเท้าขวา
นานเข้า กลิ่นอายทั่วร่างของชายหนุ่มก็บังเกิดความแปรเปลี่ยนอันอัศจรรย์
ดุจดังชิงเฟิงหนึ่งสายท่ามกลางป่าไผ่เขียวชอุ่ม พัดพาใบไผ่เสียดสีส่งเสียงซ่าๆ เงาไผ่ไหวเอน
ไม่รู้ผ่านไปเนิ่นนานเพียงใด ไป๋หลี่ก็หยุดลงอย่างกะทันหัน
ปราณปฐมระหว่างฟ้าดินรวมตัวมุ่งไปยังร่างชายหนุ่ม ไหลเวียนผ่านแขนขาทั่วสรรพางค์ ทะลุทะลวงบนล่าง การผลัดเปลี่ยนกายา