ตอนที่ 338 มนุษย์ร่วมมือกับพุทธะ

แม้กำลังฟังเป่ามุทราบอกเล่า ทว่าสายตาของจุ่นถีกลับมองไปยังโลกมนุษย์อยู่ตลอดเวลา

การเทศนามรรคของไป๋หลี่มิได้บดบังแม้แต่น้อย การสำแดงวาสนาแห่งชะตาก็มิได้บดบังแม้แต่น้อยเช่นกัน

เจียอิ่นทอดถอนใจ หนึ่งฝันครอบคลุมพันโลกา ดอกอุดุมพรผลิบาน โลกนับไม่ถ้วนดุจความฝันมายาฟองเงา โชคชะตาของสรรพสัตว์ในนั้นถักทอ แปรเป็นสนามทดลองหลายแห่งเพื่อจำลองความคืบหน้าของยุคบุพกาล

ทุกสิ่งล้วนดำเนินไปตามเส้นทางที่กำหนดไว้ ท้ายที่สุดแปรเป็นสองคำเปล่งออกมาจากปากของอริยะ

“ทำลายพุทธศาสนา”

เมื่อได้ยินสองคำนี้ เป่ามุทราพลันตกตะลึงอย่างยิ่ง แทบจะโพล่งออกมาในทันที

“เขากล้าถึงเพียงนี้เชียวหรือ!”

คล้ายมีจิตสำนึกว่าตนพลั้งปาก จึงรีบถอยไปด้านข้างและสงบปากคำนิ่งเงียบ

บนใบหน้าของเจียอิ่นปรากฏความหม่นหมองเพิ่มขึ้นมาแม้แต่น้อย