เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ไป๋หลี่มิได้สนใจคนทั้งหลาย ทว่ามองไปยังพระพุทธรูปตรงหน้าแล้วเอ่ยปากอย่างราบเรียบ
"ที่แห่งนี้ดียิ่ง ยกให้ข้าเถิด!"
กลุ่มคนพระสงฆ์ทั่วทั้งวัดวาอารามพลันโกรธจนมิอาจระงับ
เดิมทีนึกว่าเป็นอุบาสกผู้เปี่ยมด้วยรากฐานแห่งปัญญา ไม่นึกเลยว่าจะเป็นแขกชั่วร้ายมาเยือนถึงประตู
ในเวลานั้นเอง กลางโถงใหญ่พลันปรากฏอักษรสันสกฤตสีทองนับไม่ถ้วน แยกออกเป็น《พระสูตรปรัชญาแสงส่อง》และ《พระสูตรอาคมเพิ่มพูน》
ความว่างเปล่าโปรยปรายละอองแสงทอง บังเกิดบทสวดฌานเป็นระลอกในความว่างเปล่า พระพุทธรูปตรงกลางเริ่มสั่นสะเทือนไม่ขาดสาย ถึงกับลุกขึ้นยืนจากแท่นบัว สำแดงร่างทองกายเวท
"เจ้าบาปกรรมบังอาจนัก บังอาจลบหลู่สมณะของข้า ดูหมิ่นพุทธะ ช่างสมควรตายหมื่นครั้ง"
กลุ่มคนพระสงฆ์พลันคุกเข่าลงกับพื้น ในดวงตาเต็มไปด้วยน้ำตาแห่งความตื่นเต้น