เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ไป๋หลี่เหลือบมองทีปังกรแวบหนึ่ง
“พวกเจ้าปลดปล่อยออกมาอูจือฉี มิกลัวว่าจะเก็บกวาดเรื่องยุ่งเหยิงในบั้นปลายมิได้หรือไร”
ทีปังกรเมื่อได้ยินคำพลันยิ้มบาง
“หากโยมมิยินดีไป ภิกษุผู้น้อยย่อมจะเดินทางไปจัดเตรียมเรื่องยุ่งเหยิงเอง”
“หากนักพรตผู้น้อยมิไป มิกลายเป็นการเสียแรงเปล่าที่พวกเจ้าจัดวางกระดานหมากใหญ่โตถึงเพียงนี้หรือ”
ไป๋หลี่มองอูจือฉีที่กำลังเรียกลมเรียกฝนก่อคลื่นลมไม่ขาดสายแวบหนึ่ง ก่อนจะหายสาบสูญไปจากจุดเดิมในชั่วพริบตา
ทีปังกรกวาดตามองกระดานหมากเบื้องหน้า หมากดำวางแผนอยู่หลังม่านดูประหนึ่งควบคุมไว้ในมือสถานการณ์ทั้งหมดแล้ว หมากขาวพ่ายแพ้ไปแล้ว
เขายกมือสะบัด แสงพุทธะดับสูญจุดหนึ่งส่องทะลุสิบทิศไตรภพ สำแดงจำแลงกัลป์อลังการสามพันในอดีต ลบล้างกระดานหมากทั้งแผ่น พลอยเกี่ยวพันกลิ่นอายมรรคที่คนทั้งสองทิ้งไว้จนสิ้นเชิง