เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
เสียงดังสนั่นครืนก้อง ประตูใหญ่ของตำหนักนภาม่วงค่อย ๆ ปิดลง
ทุกคนต่างพากันจากไป มีเพียงคณะของลัทธิเจี๋ยที่เดินรั้งท้ายอยู่เป็นกลุ่มสุดท้าย
เจ้าลัทธิทงเทียนมองดูไป๋หลี่ที่กำลังครุ่นคิด อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากถามขึ้น
“ศิษย์รัก ยังคงคิดถึงเรื่องเมื่อครู่นี้อยู่หรือ”
ไป๋หลี่เงยหน้าขึ้น สิ่งที่เห็นคือสายตาอันเปี่ยมความกังวลของทุกคน จึงยิ้มพลางเอ่ยขึ้นทันที
“ท่านอาจารย์เข้าใจผิดแล้ว ต่อให้พวกกว่างเฉิงจื่อแห่งลัทธิฉ่านพากันลงสู่โลกเบื้องล่างทั้งหมดแล้วจะทำอย่างไร พวกเขาไหนเลยจะใช่คู่มือของข้า ยิ่งไปกว่านั้น ลัทธิเจี๋ยของพวกข้าสิ่งอื่นอาจมีไม่มาก แต่ที่มีมากล้นก็คือศิษย์ร่วมสำนัก การรับมือลัทธิฉ่านย่อมเหลือเฟือ เมื่อเทียบกันแล้ว มรรคเทพนับว่ารับมือยากยิ่งกว่าอย่างไม่ต้องสงสัย ทั้งยังมีเรื่องที่เผ่ามนุษย์ต้องจัดวางระเบียบขึ้นอีกครั้งในภายหลัง นั่นต่างหากคือเรื่องสำคัญที่สุด”