กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
แสงกระบี่ชิงผิงพาดผ่านไป ทะลุความว่างเปล่าไร้ขอบเขต ผ่าขวางฟ้าดิน เบิกฟ้าดินอีกครั้ง
รัศมีสลายไป ไป๋หลี่สวมชุดนักพรตสีแดงก้าวออกมา ชิงผิงกวาดหนึ่งครั้ง ปัดธุลีหมื่นลี้
“เทพแห่งเมฆา เจ้าทำให้ข้าผิดหวังเกินไป อำนาจสวรรค์จะล่าถอยได้อย่างไร เจ้าถอยครั้งนี้ ก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของข้าอีกต่อไป”
เทพแห่งเมฆาโมโหจนใบหน้าแดงก่ำ
“คนโง่เพ้อฝัน การโจมตีพลีชีพของเจ้าเพียงบังคับให้ข้าถอยหนึ่งก้าว แล้วกล้าพูดจาใหญ่โตเช่นนี้ได้อย่างไร!”
สายตาที่ไป๋หลี่มองเทพแห่งเมฆาไม่มีความเคารพเช่นก่อน กลับกลายเป็นเจือด้วยความดูแคลน
ความดูแคลนนี้ไม่บดบัง แปรเป็นแสงกระบี่แหลมคมกว่าชิงผิงแทงเข้าหาใจของเทพแห่งเมฆา
ไร้เหตุผลสิ้นดี ไร้เหตุผลจริง ๆ!