ตอนที่ 170 เรื่องราวยุติลง

ในสวรรค์มหามีอากาศกระจ่าง ตงหวังกงกำลังจะลุกขึ้นแต่ดูเหมือนจะสังเกตเห็นอะไรบางอย่างจึงนั่งกลับลงไปอีกครั้ง

“ไท่เจิน หลายปีถึงเพียงนี้แล้ว เจ้ายังคงปล่อยวางไม่ลงอีกหรือ?”

ท่ามกลางความว่างเปล่ามีเสียงแค่นเสียงดังขึ้นสายหนึ่ง แม้เป็นเสียงสตรี แต่หากตั้งใจฟังกลับแฝงด้วยปราณศาสตราสงคราม สังหารนานัปการ

“หึ ครั้งกาลก่อนฝ่าบาทไท่อีทรงไว้วางพระทัยในตัวเจ้าถึงเพียงไหน ทั้งยังพระราชทานนามจอมยุวะครามแก่เจ้า ผลลัพธ์คือเจ้ากลับทรยศมรรคเทพ เข้าร่วมมรรคเซียน ซ้ำยังนำพลังอิทธิฤทธิ์มากมายในมรรคเทพติดตัวไปในอดีต เจ้าจะให้ข้าจะทำอย่างไรปล่อยวางได้”

ตงหวังกงถอนหายใจยาวคราหนึ่ง เบื้องหน้าราวกับปรากฏภาพเหตุการณ์ในครั้งกาลก่อน

“ไท่อีสูงส่งเกินไป ห่างไกลเกินไปแล้ว หากยังคงอยู่ในสภาวะยุคสมัยมรรคเทพ ก็ไม่มีผู้ใดก้าวข้ามไท่อีได้