เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ไป๋หลี่ยังมิทันได้เอ่ยปาก ต่งเฉวียนที่อยู่ด้านข้างก็ก้าวเข้าไปแล้วตวาดเสียงกร้าว
“ไยต้องถึงมือเขา ตู้เอ้อ คราวก่อนเจ้าก็พ่ายแพ้แก่ข้า ครานี้ก็ย่อมไม่มีข้อยกเว้น”
ผู้คนจำนวนไม่น้อยในสนามต่างพากันกระซิบกระซาบ
“นี่คือผู้ใดกัน เหตุใดจึงเรียกขานเติ้งซีจื่อว่าตู้เอ้อ?”
“เกรงว่าเรื่องเบื้องหน้านี้จะมิใช่สิ่งที่พวกเราจะยื่นมือแทรกแซงได้!”
แม้พวกเขาจะจำต่งเฉวียนและตู้เอ้อไม่ได้ ทว่าผู้ที่สามารถมายังที่แห่งนี้ได้มีผู้ใดบ้างมิใช่คนฉลาด
ตู้เอ้อหรี่ตาทั้งสองข้างลงเล็กน้อย ต่งเฉวียนมีหนี้แค้นจากการสังหารต่อเขาอยู่ สบโอกาสนี้พอดีที่จะระบายความแค้นกลางใจออกไปบ้าง
“ประเสริฐยิ่ง ในเมื่อสหายเต๋ามีอารมณ์สุนทรีย์เยี่ยงนี้ ข้าย่อมอยู่เป็นเพื่อนประลอง”
รอจนตู้เอ้อรับปากแล้ว ไป๋หลี่จึงเอ่ยปากขึ้นตามจังหวะเวลาพอเหมาะ