กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
“สหายเต๋าอวิ๋นจงจื่อ วิชาหลอมอาวุธแห่งลัทธิฉ่านคือการใช้อาวุธบรรทุกมรรคา ธงผานกู่และกลุ่มคนสมบัติวิญญาณเหล่านั้นก็ช่างเถอะ อย่างไรเสียก็มีต้นกำเนิดเดียวกัน แต่การเลียนแบบสมบัติวิญญาณของลัทธิอื่น เจ้ามิต้องกลัวว่าจะขัดขวางมหามรรคของตนเองหรอกหรือ?”
อวิ๋นจงจื่อเมื่อได้ยินคำพลันแย้มยิ้มพลางกล่าว
“ผู้ไร้ขอบเขต ย่อมคือความว่างเปล่า ท่านอาจารย์คือเหตุปฐมแห่งปวงสวรรค์ แท้จริงแล้วหยวนสื่อนั้นครอบคลุมทุกสิ่ง สมบัติวิญญาณเหล่านี้ก็คือมรรคาของข้า อีกทั้งยังครอบคลุมทุกสิ่ง สหายเต๋ามิใช่ศิษย์ลัทธิฉ่านของข้า ย่อมไม่รู้เจตจำนงแท้ในนั้น”
ภายในลัทธิฉ่านไม่ว่าผู้ใดล้วนมีโอกาสบรรลุเป็นหยวนสื่อรุ่นที่สองได้ทั้งสิ้น รวมถึงคนอย่างมังกรเหลืองที่บัดนี้ความลึกล้ำแห่งการบำเพ็ญถูกโค่นลงไปด้วย
ดังที่เขากล่าวไว้ ผู้ไร้ขอบเขต ย่อมคือความว่างเปล่า อะไรคือความว่างเปล่า นั่นคือการไม่มีสิ่งใดเลย