กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
พระศากยมุนีมิได้ใส่ใจนัยแฝงในถ้อยคำของมารปาปิมา เพียงกล่าวต่อไปว่า
“หากสหายเต๋ายอมเข้านิกายของข้า ย่อมได้รับตำแหน่งพระยูไลแสงธรรมในยามกัปความบริสุทธิ์”
ดวงตาของมารปาปิมาเปล่งแสงดำ มองไปยังพระศากยมุนีเบื้องหน้าพลางแค่นหัวเราะ
“ชัยชนะเพียงชั่วคราวของเจ้าในวันนี้มิใช่ชัยชนะชั่วนิรันดร์ จะพูดเรื่องเข้านิกายของเจ้าไปไย อริยะถือเอาใจอันไม่เที่ยง และถือเอาใจแห่งสรรพชีวิตเป็นใจตน มารปาปิมาก็มีใจอันไม่เที่ยง ถือเอาการคล้อยตามแรงปรารถนาของสรรพชีวิตทั่วปวงสวรรค์เป็นใจตนเช่นกัน
ปวงสวรรค์กว้างใหญ่เพียงใด สรรพชีวิตมากมายเพียงใด ขอเพียงแรงปรารถนายังมิขาดสาย มารปาปิมาก็มิอาจดับสูญ ในข้อนี้เจ้าเทียบข้ามิได้ หนทางเบื้องหน้าของเรายังอีกยาวไกลนัก”
ระหว่างที่กล่าว รูปร่างของมารปาปิมาก็เริ่มสลายไปทีละน้อย