เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เย่เฉวียนฉวินได้ยินคำพูดของหลินซวง ใบหน้าก็เต็มไปด้วยความหวาดผวา
“พะ...พวกแกเป็นใครกันแน่”
หลินซวงแค่นหัวเราะ “แกลองเดาดูสิว่าพวกฉันเป็นใคร”
เมื่อมองดูใบหน้าอันแปลกตา เย่เฉวียนฉวินก็นึกไม่ออกจริง ๆ ว่าพวกเขาเป็นใคร อีกทั้งเรื่องราวในตอนนั้นก็ล่วงเลยมานานขนาดนี้แล้ว คนเหล่านั้นก็ตายตกไปจนไม่รู้จะตายอย่างไรแล้วตั้งนานแล้ว
“ฉันไม่สนหรอกว่าพวกแกจะเป็นใคร แต่พวกแกฆ่าฉันไม่ได้ ไม่อย่างนั้นเบื้องบนไม่ปล่อยพวกแกไว้แน่”
หลินซวงยิ้มอย่างชั่วร้าย “แกก็เป็นแค่หมากตัวหนึ่ง ฆ่าทิ้งก็แค่ฆ่าทิ้ง ชาติหน้าก็หวังว่าแกจะเกิดเป็นคนดี อย่าถูกอำนาจบดบังตาอีกก็แล้วกัน”
ในอดีตตอนที่เธอกับซูซูได้รู้จักกับหล่อน หล่อนยังเป็นคนจิตใจดีอยู่แท้ ๆ ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อใดที่ทุกอย่างเปลี่ยนไปเช่นนี้