เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 42 แสงริบหรี่ในโลกมนุษย์
สติของฉันราวกับจมอยู่ใต้ก้นทะเลขุ่นมัวที่เต็มไปด้วยโคลน ไม่มีแสง ไม่มีเสียง มีเพียงความรู้สึกหนักอึ้งเหนียวข้นที่ทำให้หายใจไม่ออก โอบล้อมและกดทับ คอยดึงฉันให้จมลึกลงไปเรื่อย ๆ บางครั้งเหมือนมีแสงสีฟ้าแผ่วเบาอย่างยิ่งวาบผ่านส่วนลึกของความมืดไร้ขอบเขต ราวกับเงาจันทร์บนผิวน้ำไกลโพ้น มอบความปลอบประโลมเย็นเยียบที่ยากจะบรรยายมาให้เล็กน้อย แต่ก็หายวับไปในพริบตา ทิ้งความว่างเปล่าที่ลึกล้ำกว่าเดิมไว้เบื้องหลัง
ความเจ็บปวดมีอยู่ทุกแห่ง ไม่ใช่ความรู้สึกฉีกขาดแหลมคม แต่เป็นความปวดตื้อที่ลึกล้ำและแผ่ออกมาจากไขกระดูก พร้อมแผ่กระจายไปตามแขนขาทุกครั้งที่หัวใจเต้นเบา ๆ โดยเฉพาะข้อมือขวา ตรงนั้นราวกับมีถ่านที่ลุกไหม้ตลอดเวลาฝังอยู่ ร้อนผ่าวและหนักอึ้ง ชีพจรที่เต้นแต่ละครั้งดึงรั้งเนื้อบริเวณนั้นจนเกิดอาการชักเกร็งแสบร้อน
“อึก…” เสียงครางขาดห้วงหลุดออกมาจากลำคอแห้งแตกอย่างควบคุมไม่ได้
เปลือกตาหนักอึ้งราวกับถูกหินก้อนใหญ่สองก้อนกดทับ ฉันดิ้นรนต้านความมืดไร้ขอบเขตและความเหนื่อยล้าอันหนักอึ้ง ค่อย ๆ ฝืนลืมตาขึ้นอย่างยากลำบากทีละนิด
แสงสีขาวจ้าพุ่งแทงเข้ามาทันที ทำให้น้ำตาเอ่อขึ้นอย่างฉับพลัน สายตาพร่ามัวอยู่ครู่ใหญ่กว่าจะปรับตัวได้