เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 163 อันตราย…ก็เป็นโอกาสเช่นกัน!
ในโลกนี้มักจะมีเรื่องบังเอิญที่คาดไม่ถึงเกิดขึ้นเสมอ
เวลานี้ต้วนมู่กำลังเผชิญกับความบังเอิญที่คาดไม่ถึงเช่นนั้น… เพื่อความปลอดภัย เขาจึงวิ่งแจ้นมายังสถานพยาบาลรวม ทว่าไม่รู้ทำไม ตอนนี้ตนเองกลับมานั่งอยู่ข้างกายคนที่นำพาภัยคุกคามใหญ่หลวงที่สุดมาให้เขาเสียได้
“เถ้าแก่ต้วนมู่ ไม่ได้พบกันเสียนานเลยนะครับ”
บนใบหน้าของไอเซ็นเปี่ยมด้วยแววอบอุ่นอ่อนโยน เขายิ้มบางๆ พลางเอ่ยว่า “พบกันคราวก่อน คงเป็นที่การประชุมหัวหน้าหน่วยสินะครับ? ข้อมูลที่คุณนำกลับมานับว่าช่วยพวกเราได้มากทีเดียวเชียวละครับ”
“ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกครับ~~ ผมก็แค่บังเอิญ บังเอิญไปพบกับอารันคาร์เข้าเท่านั้นเอง”
บนใบหน้าของต้วนมู่ปรากฏรอยยิ้มเคอะเขิน เอ่ยอย่างค่อนข้างเกรงใจว่า “อีกอย่างการที่หัวหน้าใหญ่ยอมให้ผมเดินไปมาในเซเรเทย์ได้อย่างอิสระ สำหรับผมแล้ว นั่นก็ถือเป็นรางวัลที่ดีที่สุดแล้วครับ”
แม้สีหน้าจะดูเป็นปกติ ทว่าในใจต้วนมู่กลับอดไม่ได้ที่จะด่ากราดไปถึงบรรพบุรุษ
ก่อนหน้านี้บรรดาสมาชิกหน่วยที่สี่พวกนั้นยังแย่งกันอยู่เลยว่าจะให้ใครมารับรองหัวหน้าหน่วยไอเซ็น ผลปรากฏว่าตอนที่ต้วนมู่กำลังเตรียมจะฉวยโอกาสที่พวกหล่อนกำลังถกเถียงกันแอบย่องหนีไป ไอเซ็นซึ่งรออยู่ด้านนอกห้องตรวจกลับกวักมือเรียกเขาอย่างกะทันหัน เอ่ยปากเรียก ‘เถ้าแก่ต้วนมู่’ ด้วยท่าทีสนิทสนม จากนั้นต้วนมู่ก็ถูกทุกคนดันตัวเข้ามา
สิ่งเดียวที่ทำให้ต้วนมู่รู้สึกโล่งอกอยู่บ้างก็คือ…