เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 162 ช่วงเปลี่ยนผ่าน
“ถ้าจู่ๆ เธอเกิดจามขึ้นมาล่ะก็ นั่นแปลว่าฉันกำลังด่าเธออยู่แน่นอน...”
ต้วนมู่ฮัมเพลงที่ทำนองเพี้ยนไปคนละทิศคนละทาง พลางควงค้อนในมือเล่นไปสองสามรอบ เขามองประตูบานใหม่ที่เพิ่งทำเสร็จตรงหน้าแล้วพยักหน้าอย่างพอใจ
ส่วนด้านหลังเขา เหล่านักโทษในชุดนักโทษสีขาวสะอาดตากำลังวุ่นกันเต็มที่ แต่ละคนถืออุปกรณ์ทำความสะอาดสารพัดอย่าง ช่วยกันทำความสะอาดรังหนอน
การกวาดล้างครั้งใหญ่แบบนี้ ปกติเดือนหนึ่งต้องทำกันหลายครั้ง
ตอนแรกๆ ก็ยังมีคนไม่อยากทำอยู่หรอก แต่พอผ่านไปหลายปี ก็ไม่มีใครกล้าอิดออดอีกแล้ว เพราะไอ้คนบ้าที่ฮัมเพลงเสียงไม่เอาอ่าวคนนั้นมันบ้าจริงๆ...
ถ้าไม่อยากโดนซ้อม แถมยังเป็นการทรมานแบบซ้อมเสร็จ รักษาให้ แล้วก็ลากมาซ้อมต่อ ก็ยอมเชื่อฟังเขาแต่โดยดีจะดีกว่า
หลายครั้งต่อให้ไม่ได้ไปหาเรื่องไอ้คนบ้านี่ แค่เขาหาข้ออ้างได้สักข้อ เขาก็ยังหาเรื่องซ้อมพวกเขาอยู่ดี
ท่าทางแบบนั้น มันเห็นพวกเขาเป็นกระสอบทรายมีชีวิตชัดๆ
นานวันเข้า แค่ต้วนมู่มาถึง นักโทษทุกคนก็ทำตัวเป็นนักโทษตัวอย่าง พวกหัวแข็งไม่กี่คนยังไม่ทันให้ต้วนมู่ลงมือ นักโทษคนอื่นที่กลัวโดนลูกหลงก็ลากไปซ้อมสั่งสอนกันยกใหญ่แล้ว