เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 157 เกมอันแสนรื่นรมย์
เขาเหมือนกับข้า เพราะเราต่างก็เป็นสีดำ จึงเป็นความมืดเหมือนกัน
เขาต่างจากข้า เพราะในความดำของข้ายังมีสีขาว ความรู้สึกปรากฏเป็นจุดด่างขาว นั่นคือทั้งเหมือนและต่าง
ตราบใดที่จุดด่างขาวนี้ยังไม่หายไป ความคิดที่แตกต่างนี้ก็จะไม่สลาย การกบฏนี้ก็จะ…
ไม่สิ้นสุด!
“เก็บก้อนหิน โยนก้อนหิน กระโดด กระโดดตั้งเต ยกเท้าซ้าย กระโดดด้วยเท้าขวา หมุนหนึ่งรอบแล้วสลับเท้ากระโดด……”
ท่ามกลางเสียงฆ้อง เด็กน้อยร้องเพลงอย่างร่าเริงไม่หยุด แต่ในเสียงเพลงกลับแฝงจิตสังหารเย็นยะเยือก
ผืนฟ้าสีครามที่วาดด้วยมือถูกแทนที่ด้วยความมืดมิด ทว่าท่ามกลางความมืดกลับมีจุดด่างขาวเต็มไปหมด ราวกับดวงดาวที่แต้มอยู่บนฟากฟ้าดำสนิท
ลานประลองแปรเปลี่ยนเป็นแท่นกลมรูปร่างต่างๆ ลอยอยู่ทั่วมิติประหลาดแห่งนี้ มีทั้งสูงทั้งต่ำ ดูเหมือนไร้ระเบียบ แต่ก็คล้ายจะมีแบบแผนอยู่
ที่จุดสูงสุดและไกลออกไปด้านนอกมีแท่นกลมครึ่งวงโค้งอยู่แห่งหนึ่ง ทันทีที่เห็นแท่นนั้น ต้วนมู่กับนอยโทร่าก็รู้ขึ้นมาเองราวกับเป็นสัญชาตญาณว่า