เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 155 รีบหนีไป!!
บนท้องฟ้าภาพวาด คุณพระอาทิตย์กำลังแสยะยิ้มประหลาด ดวงตากลมโตโค้งงอกลอกไปมาซ้ายขวา
ข้างๆ พระอาทิตย์ พี่สาวพระจันทร์ผมยาวขยับปากพะงาบๆ ไม่หยุด ราวกับกำลังร้องเพลงที่ไม่มีเสียง
ดวงดาวพุ่งผ่านหมู่เมฆเหมือนดาวตก ชนกันไปมา แต่กลับไม่มีเสียงดังออกมาเลย
ภาพวาดมือพวกนี้ ดูเผินๆ ช่างไร้เดียงสาและเต็มไปด้วยจินตนาการโลดแล่นของเด็กๆ แต่พอเอามารวมอยู่ด้วยกัน กลับทำให้รู้สึกหนาวเหน็บอย่างบอกไม่ถูก
และในชั่วพริบตาที่ลานประลองก่อตัวขึ้น ไม่ว่าจะเป็นพระอาทิตย์ พระจันทร์ ดวงดาว ก้อนเมฆ...
ทุกสิ่งทุกอย่างต่างหันมองลานประลอง แล้วเผยรอยยิ้ม มุมปากยกสูงขึ้นไปจนถึงใบหู กว้างจนดูเหมือนถูกฉีก แววตาไร้เดียงสาแฝงความน่าขนลุก แค่ถูกจ้องมองแบบนั้น แอรอนเนียโรก็รู้สึกหนาวสะท้านลึกเข้าไปถึงวิญญาณ
“ไม่ต้องเกร็งขนาดนั้น”
อีกฟากของลานประลอง ต้วนมู่พูดเสียงเรียบ “ที่นี่ก็แค่ลานประลองธรรมดาๆ ที่ไม่ว่าจะเป็นแกหรือฉัน ก็จะไม่ได้พลังเสริมอะไรทั้งนั้น” ต้วนมู่ค่อยๆ เงยหน้าขึ้น มองท้องฟ้าพิลึกกึกกือเหนือหัว พลางพูดต่อว่า
“พื้นที่ตรงนี้มีไว้เพื่อจุดประสงค์เดียว คือตัดขาดการตรวจจับจากโลกภายนอกโดยสิ้นเชิง ตราบใดที่ยังอยู่ในเขตนี้ ไม่ว่าจะใช้วิธีสืบหาแบบไหน เทคโนโลยีสื่อสาร หรือแม้แต่การกระเพื่อมของแรงดันวิญญาณกับกลิ่นอาย ก็จะถูกปิดกั้นทั้งหมด พูดง่ายๆ ก็คือ ความตายของแก จะไม่มีใครหน้าไหนรับรู้ได้ทั้งนั้น!”